Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4

Żylaki kończyn dolnych i metody ich leczenia:

Żylaki to znacznie poszerzone i mniej lub bardziej poskręcane żyły układu powierzchownego, często mocno wystające ponad skórę , najczęściej występujące na podudziach. Żylaki są miękkie i elastyczne, jednak mogą ulegać stanom zapalnym i zakrzepicy (wówczas są bolesne, obrzmiałe, zaczerwienione), mogą również pękać i wówczas dochodzi do krwawienia. Żylaki kończyn dolnych to jedna z postaci schorzenia określanego wspólna nazwą przewlekłych zaburzeń żylnych. Pod pojęciem przewlekłe zaburzenia żylne rozumiemy stan, w którym z różnych powodów dochodzi do zaburzonego odpływu krwi żylnej z kończyn dolnych. Istnieje sześć stopni zaawansowania tej choroby dający określone objawy: 1. stopień to teleangiektazje i wenulektazje - pajączki żylne - dające raczej defekt kosmetyczny, ale w przypadku dużego nasilenia mogą również powodować obrzęki , bóle, wzmożone ocieplenie kończyny, mogą też ulegać stanom zapalnym 2. stopień to właśnie żylaki, które powodują uczucie ociężałości łydek , wrażenie ich przepełnienia krwią , obecność obrzęków okolicy kostek pojawiających się w godzinach popołudniowych a nasilających się wieczorem, kurcze łydek zwłaszcza w nocy, a także uczucie tzw. niespokojnych nóg 3. stopień to współistniejące z żylakami obrzęki kończyn dolnych, dające dolegliwości bólowe 4. stopień to dołączające się zmiany troficzne czyli przebarwienia na skórze, wypryski , stwardnienia skóry i tkanki podskórnej 5. stopień to zagojone owrzodzenia podudzi towarzyszące żylakom 6. stopień to czynne owrzodzenia podudzi. Przyczyny powstawania żylaków są bardzo różne: Pierwotne - czyli zmiany uwarunkowane genetycznie w rodzinach - żylaki mogą wówczas występować u rodziców, rodzeństwa i dzieci, mogą to być wrodzone zaburzenia budowy zastawek żylnych, ściany żył, mogą współistnieć przetoki tętniczo-żylne i inne schorzenia, które sprawiają, że żylaki powstają samoistnie. Wtórne - żylaki nabyte - wśród przyczyn najczęściej wymienia się: . małą aktywność ruchową, prowadzącą do złego funkcjonowania mechanizmu tzw. pompy mięśniowo-łydkowo-stawowej; wysoki damski obcas w zasadzie likwiduje ten mechanizm i sprzyja rozwojowi żylaków, długie przebywanie w pozycji stojącej lub siedzącej (praca ekspedientki , fryzjerki, chirurga lub urzędnika przy biurku), zaawansowany wiek, stan po zabiegach operacyjnych, długotrwałe unieruchomienie, ciężka niewydolność serca, ciąża . duża nadwaga i otyłość powodują znaczne utrudnienia w odpływie krwi z żył kończyn dolnych (m.in. przez mechaniczny ucisk tkanki tłuszczowej brzucha na część górną uda) . stosowanie niektórych leków również może sprzyjać rozwojowi żylaków np. ginekologiczne leki hormonalne . urazy kończyn . nawyki - stosowanie ciepła na kończyny dolne - długie gorące kąpiele , długie plażowanie i solaria, noszenie obcisłych spodni Diagnostyka: po pierwsze badanie podmiotowe - rozmowa z ustaleniem czynników ryzyka, następnie dokładne badanie przedmiotowe pacjenta oraz wykonanie badań tzw. dodatkowych - nieinwazyjnych takich jak coraz rzadziej wykonywane próby opaskowe i coraz częściej wykonywane badania usg metodą dopplerowską (usg duplex doppler). Każdy chory u którego planujemy zabieg na żylakach powinien mieć wcześniej wykonane usg dopplerowskie żył. Badanie to odpowiada na szereg pytań pozwala ustalić rodzaj patologii i ustalić odpowiednie leczenie. Leczenie pajączków żylnych i niewielkich żylaków siatkowatych: W leczeniu pajączków żylnych stosujemy głównie leczenie zachowawcze: stosujemy m.in. leki doustne tzw. flebotropowe (poprawiające stan i funkcjonalność żył), różnego rodzaju kremy, żele, kompresjoterapię (wyroby medyczne o stopniowanym ucisku - podkolanówki, pończochy , rajstopy - które poprawiają przepływ krwi i zapobiegają nadciśnieniu żylnemu). Leczenie to uzupełniamy o leczenie zabiegowe: . skleroterapia - polega na wstrzykiwaniu do światła drobnych żył i pajączków leków, które powodują na drodze podrażnienia ściany żyły jej zarastanie i końcowo zanik, zabieg jest bezbolesny (prócz zwykłego bólu przy nakłuciu naczynia, jednakże stosuje się igły o wiele cieńsze od stosowanych zwykle przy pobieraniu krwi) . laseroterapia - zamyka naczynka na różnej głębokości, odpowiedni aplikator z aktywnym chłodzeniem kontaktowym pozwala na stosowanie bez ryzyka oparzenia otaczającej skóry, zabieg jest praktycznie bezbolesne (w momencie strzału lasera odczuwa się jedynie lekkie ukłucie lub pieczenie) . terapia prądem wysokiej częstotliwości - zamyka naczynka z użyciem odpowiedniej igły, jest mniej bolesna niż laseroterapia Leczenie żylaków: W leczeniu żylaków stosowanie samego leczenia zachowawczego za pomocą farmakoterapii jest nieskuteczne. Kompresjoterapia jest alternatywą dla leczenia zabiegowego, gdy pacjent nie wyraża zgody na zabieg. Jest również obowiązkowym uzupełnieniem każdej metody zabiegowej. Wybór rodzaju zabiegu zależy od stanu układu zylnego stwierdzonego w badaniu usg duplex Doppler oraz od preferencji zarówno pacjenta, jak i lekarza leczącego. Decyzja o rodzaju zabiegu powinna być podjęta wspólnie po przedstawieniu wszystkich metod leczenia wraz z omówieniem argumentów za i przeciw. Należy również zaznaczyć, że niestosowanie kompresjoterapii w sposób przewlekły niweczy w przeciągu kilku miesięcy lub lat efekt każdego zabiegu. Najpopularniejsze techniki zabiegowe: 1. operacje klasyczne - resekcyjne (najczęściej łączy się te techniki w różnych kombinacjach) . stripping - wycięcie całkowite lub częściowe żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej . krossektomia - przecięcie w odpowiednim miejscu tych żył . flebektomia - wycięcie samych żylaków 2. operacje klasyczne - oszczędzające: . podwiązywanie żył w odpowiednich miejscach (tak aby zlikwidować refluks krwi, ale zachować żyły bez wycinania) . operacje żył przeszywających (perforatorów) klasyczne lub podpowięziowe (SEPS) - narzędziami podobnymi do laparoskopowych, aby korzystając z ich długości unikać nacinania mocno zmienionej chorobowo skóry i stosować małe nacięcia w zdrowej skórze daleko od miejsca operowanego . plastyki żył (rzadko wykonywane) 3. zabiegi wewnątrznaczyniowe - wewnątrzżylne: . koagulacja laserowa EVLT . koagulacja przegrzaną parą wodną SVS . koagulacja energią fal radiowych EVRF . skleroterapia pianą. Wewnątrzżylna koagulacja żylaków Istota tych metod polega na wprowadzeniu do światła niewydolnej żyły cewnika (włókna światłowodu w EVLT, cewnika do podawania mikrodawek przegrzanej pary wodnej w SVS lub cewnika przewodzący prąd w EVRF). Wyzwolona w końcówce cewnika energia w ułamku sekundy powoduje szybkie obkurczenie i zamknięcie niewydolnej żyły. Nie jest koniczne usuwanie tej żyły, jak to się dzieje w metodach tradycyjnych. Bezpośrednio po zabiegu chory może wstać i chodzić - nie ma potrzeby leżenia czy hospitalizacji. Na początku lekarz zaznacza (mapuje) układ żylny przy pomocy aparatu usg. Zaznaczane są na skórze punkty przebiegu głownych pni żylnych oraz ich odgałęzień, a także miejsca wprowadzenia cewnika. Miejscowo znieczula się skórę i tkankę podskórną. Po przygotowaniu pacjenta pod kontrolą usg wprowadza się do żyły cewnik (zwykle poniżej kolana). Uruchamia się urządzenie generujące energię i powoli wycofuje się cewnik powodując zamknięcie niewydolnego naczynia. Na kończynę zakładany jest opatrunek uciskowy (zwykle w postaci specjalnej pończochy o stopniowanym ucisku. Zalety metody: . nie wymaga hospitalizacji (wyjście do domu w dniu zabiegu) . znieczulenie miejscowe . krótki czas operacji (15-20min.) . brak nacięć i blizn pooperacyjnych . szybki powrót do codziennej aktywności (zwykle 1-2 dni) . wysoka skuteczność zabiegu . małe ryzyko powikłań. W klasycznej metodzie (stripping) uraz spowodowany operacją powoduje różnego rodzaju dolegliwości (ból, wchłanianie się krwiaka powstałego w skutek wyrwania żyły odpiszczelowej) trwające do nawet trzech, czterech miesięcy. W metodzie laserowej i energią fal radiowych dolegliwości ustępują w zasadzie w ciągu kilku dni. Pozostałe żyły na nodze zamyka się ostrzykiwaniem metodą skleroterapii piankowej. Skleroterapia żylaków metodą piankową (pianka - zmieszanie środka obliterującego z powietrzem) jest całkowicie nieoperacyjną metodą leczenia. Pod wpływem podanego leku dochodzi do podrażnienia błony wewnętrznej naczynia żylnego, co powoduje rozpoczęcie procesów naprawczych za pomocą specjalnych komórek produkujących włóknik. Przerastają one podrażnione naczynie, powodując jego całkowite zwłóknienie i ostateczne wyłączenie go z układu żylnego. Organizm jest zdolny do częściowego wchłonięcia tego zwłókniałego naczynia i po pewnym czasie żylak staje się zupełnie niewidoczny. Zabieg trwa około 15 minut. Zwykle wykonuje się od kilku do kilkunastu wkłuć cienką igłą. Uniwersalność tej metody powoduje, że w tej chwili można zamknąć pianką praktycznie każde niewydolne zmienione żylakowato naczynie (niewydolną żyłę odpiszczelową, odstrzałkową oraz towarzyszące im żylaki). Jednoczasowe obrazowanie metodą usg pozwala na bardzo precyzyjne podanie pianki zamykającej do zmienionego żylakowato naczynia. Metoda jest całkowicie ambulatoryjna - nie wymaga żadnego znieczulenia i leżenia w szpitalu pacjent po zabiegu wychodzi do domu z zaleceniami lekarza prowadzącego, które nie ograniczają w istotny sposób sprawności. Sam zabieg skleroterapii nie jest jednorazowy. Zwykle potrzeba około 3-5 sesji zabiegowych aby osiągnąć pożądany efekt leczniczy. Zabieg nie wymaga ograniczenia aktywności życiowej pacjenta, a ilość powikłań jest bardzo mała w porównaniu do innych metod.